Gemiste schoonheid van Marillion

Hoe gek kan het zijn? Ik ben al vele jaren een grote fan van de Engelse formatie Marillion, wat ooit begon met Script for a Jester’s tear, de periode waarin Fish als charismatische frontman fungeerde. Toen hij de band verliet (of werd hij er uitgezet?) dacht ik dat het over was, maar met de komst van Steve Hogarth ging de band vrolijk verder en mijn persoonlijke mening is dat ze alleen maar beter werden. Hoogtepunten zijn o.a. Brave, Marbles en Sounds that can’t be made. Stuk voor stuk juweeltjes. Er was één album dat ik altijd links heb laten liggen, vraag me niet waarom maar het zou het slechtste album zijn dat ze ooit hebben voortgebracht. Inmiddels was ik er in de loop van de jaren achtergekomen dat ik eigenlijk geen slecht album van Marillion heb kunnen ontdekken. Zelfs het commerciëlere Holidays in Eden is prachtig, maar je moet het wel willen horen en ontdekken. Maar terug naar dat ene album. Kritieken waren verre van lovend en ik had fragmentjes gehoord en eigenlijk een bevestiging gezocht in wat de recensenten er over te zeggen hadden. (Tip: doe dat nooit, dat geldt ook voor boeken. Geef het een kans en vorm altijd je eigen mening.) Ik heb het over Radiation, het tiende album dat in 1998 verscheen. Het is nu 17 jaar later en in een soort van opwelling (of wilde ik mijn Marillion verzameling compleet hebben?) heb ik de 2013 geremixte versie van het album aangeschaft. Na één luisterbeurt was ik eigenlijk verbouwereerd. Waarom heb ik deze gemist? Wat heb ik mezelf aangedaan (een beetje overdrijven mag wel, toch?) Maar zonder gekheid. het is echt een juweeltje die ik iedereen kan aanraden. Van een prachtige band, die naar ik hoop nog jaren mooie muziek mag voortbrengen. Ik sla in ieder geval geen album meer over. En recensies? Ach over smaak valt niet te twisten.

radiation-2013-front

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op Gemiste schoonheid van Marillion

  1. Ron van der Poel zegt:

    Tja, we hadden het er net nog over. Ik heb “Amused to Death” van Roger Waters, pas na 23 jaar ontdekt. Wat een geweldig album !! Goed stukkie, Ronald

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s